~ Πίσω από κάθε πόνο ~

Στην "Ηδονή της γκρίνιας" η Μάρω Βαμβουνάκη αναφέρει:

 Υπάρχει μια κοφτή και καθαρή σαν όμορφος κρύσταλλος κουβέντα του Αριστοτέλη που συμβουλεύει:

 «Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου».

 Ήταν Μάρτιος του 2013 όταν εκείνος μπήκε στη ζωή της. Ο πόνος.

Την φλέρταρε αργά, βασανιστικά. Εκείνη ένιωθε σιγά σιγά σαν τον superman χωρίς κρυπτονίτη. Έχανε μέρα με τη μέρα τη δύναμή της, την ενέργεια, την διάθεση.

Προσπαθούσε ωστόσο να βρει την άκρη του νήματος. Έπεφτε, σηκωνόταν, άντεχε, δεν άντεχε.

Και ο καιρός περνούσε , ο πόνος ήταν πάντα εκεί, ήταν παντού. 

Άλλοτε έστεκε αγέρωχος νικητής μπροστά της με εκείνο το  αρχαϊκό μειδίαμα των Σπαρτιατών, άλλωτε καθόταν σε μια γωνιά και απολάμβανε το τσιγάρο του. Δεν την άφηνε όμως πια μόνη. Την είχε παντρευτεί. Την είχε επιλέξει να τον κάνει δυνατό μέσω της δύναμης της. Κι εκείνη δεν είχε πια επιλογή.  Έψαχνε μόνο να βρει ποιο λάθος δικό της τον είχε προ(σ)καλέσει στην πόρτα της, στη ζωή της. Τα ξεψάχνιζε, όλα, ένα προς ένα. Δεν μπορούσε να καταλήξει ποιό από όλα ήταν υπεύθυνο. Μήπως όλα μαζί; Όπως και να χει δικά της ήταν, εκείνη έφταιγε. Είχε αφεθεί.

Δεν ήξερε τελικά αν πιο τρομακτικό ήταν ο ίδιος ο πόνος ή πως τον είχε συνηθίσει, είχε γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς της, δεν θυμόταν καν πως ήταν το πριν.

Μια βαρετή μέρα του Οκτωβρίου στο δρόμο της βρέθηκε μια γυναίκα. Φρέναρε απότομα. Τρόμαξε. Εκείνη της έδωσε ένα μπουκάλι.

-Πιες από αυτό και θα τον κοιμίσει για λίγο. Θα έχεις λίγες στιγμές ελευθερίας,  μόνο λίγες ώρες.

Άπλωσε το χέρι της να το πάρει. 

- Είσαι σίγουρη πως το θες;

Δεν υπήρξε δεύτερη σκέψη,  μια γουλιά και σε λίγα λεπτά έκλαιγε από ευτυχία.

Το σώμα της είχε μεταλλαχθεί σε αυτό που ήταν τρία χρόνια πριν. 'Έκλαιγε δυνατά, χαρούμενα, χόρευε. Το γέλιο δε μπορούσε να εκφράσει αυτό που ένιωθε, μόνο ένα δυνατό κλάμα συνδυασμένο με ένα τεράστιο χαμόγελο. Τι ειρωνεία ε; Κι όμως συνδυάζονται, όταν μπορείς πραγματικά να εκτιμήσεις μια πολύ ευτυχισμένη στιγμή. Και τελικά αυτό είναι ευτυχία. Αυτή η υπέροχη στιγμή που περνάει από μπροστά σου και εσύ με μάτια ορθάνοιχτα την βλέπεις και με τα χέρια ανοιχτά την αγκαλιάζεις και την καλοδέχεσαι, χωρίς να την πιέζεις να μείνει παραπάνω, εκείνη θα αποφασίσει πόσο, εσύ απλά θα την χαρείς... ή όχι. Δική σου απόφαση.

Έπειτα από λίγες ώρες εκείνος ξαναγύρισε, αδύναμος στην αρχή , τον λυπόταν σχεδόν, ήξερε πως είναι να σε αποδυναμώνει κάποιος/κάτι. Δυνάμωνε σιγά σιγά, μα εκείνη είχε την στιγμή της να θυμάται, και να ελπίζει πως θα ακολουθήσουν κι άλλες. Και τότε της ήρθε μια ιδέα, να δημιουργεί η ίδια στιγμές.

Ίσως αυτό το "μαγικό φίλτρο" ήταν η έμπνευση που περίμενε όλα αυτά τα χρόνια, σχεδόν από τότε που είχε ακούσει εκείνο το στίχο ... "i need inspiration, not just another negotiation" . 

Συνέχισε να ζει μαζί του, δεν τον έβλεπε σαν εχθρό πια, ήταν κομμάτι της, συνοδοιπόρος. Μαζί ξυπνούσαν, μαζί προσπαθούσαν, μαζί τα παρατούσαν, μαζί γελούσαν, μαζί ξεχνούσαν, μαζί πονούσαν, μαζί ζούσαν!

Εξάλλου εκείνος την έμαθε τόσα πολλά, κυρίως πως δεν έφταιγε εκείνη, δεν έφταιγε κανείς. 

C' est la vie ~

   

*Αφιερωμένο στην Παγκόσμια Ημέρα Σπάνιων Παθήσεων 29/02 και κυρίως σε όλους αυτούς τους σπάνιους ανθρώπους που συμπορεύονται με τον πόνο τους.  

Σε όλους εμάς ~

Το κλάμα βγήκε από ... την υγεία

Σε μία από τις απολαυστικές μας συζητήσεις με την Ιωάννα μιλήσαμε για το κλάμα. Περνάει μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση και αναρωτιόταν γιατί σε κάποιες συγκεκριμένες στιγμές κλαίει τόσο πολύ και σε άλλες όχι. Τελικά βρήκε απαντήσεις και μου εξήγησε και μένα γιατί οι άνθρωποι κλαίμε.

Αμέσως θυμήθηκα τον μπαμπά μου να μου λέει κάθε φορά που κλαίω: "Μην κλαις, σταμάτα, δεν μπορούμε να συζητήσουμε κι αμέσως κλαις", να φωνάζει και εγώ να προσπαθώ να υπερασπιστώ τα δάκρυά μου. Τα δάκρυα που τόσο πολύ απάλυναν το κάθε άσχημο που ένιωθα. Παράλληλα να νιώθω μια αδύναμη κλαψιάρα που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε τίποτα. Απλά κλαίει.
Άρχισα να αμφισβητώ τα δάκρυά μου, να τα διώχνω, δεν τους έδινα χώρο στα μάτια μου.
Ήθελα να γίνω δυνατή, σαν αυτούς που δεν έκλαιγαν ποτέ και όλα τα μπορούσαν (;). Μπορούσα;
Μπορεί να τα κατάφερα για λίγο καιρό. Να μην κλαίω. Κατα τα άλλα τα "όλα" δεν τα μπορούσα.
Τα δάκρυα ανέβηκαν όλα μαζί και με έπνιξαν. Για λίγο, ίσα για να καταλάβω πως μισώ την καταπίεση και να αφεθώ σε ότι εγώ νιώθω εντάξει. Έτσι ξεσπούσα, γιατί έπρεπε να το αρνούμαι για χάρη των άλλων;

Οι επιστήμονες λοιπόν λένε, ότι τα αντανακλαστικά δάκρυα περιέχουν 98% νερό, ενώ τα συναισθηματικά δάκρυα περιέχουν επίσης ορμόνες του στρες, οι οποίες αποβάλλονται από τον οργανισμό μέσω του κλάματος. Μετά από συναισθηματικά δάκρυα μειώνονται τα επίπεδα στον οργανισμό αυτών των ορμονών και άλλων τοξινών που συσσωρεύονται κατά τη διάρκεια του στρες. Διάφορες μελέτες δείχνουν επίσης ότι το κλάμα διεγείρει την παραγωγή των ενδορφινών, που είναι φυσικά παυσίπονα του σώματός μας και οι λεγόμενες ορμόνες της ευτυχίας (σας ευχαριστώ πολύ επιστήμονες που είστε μαζί μου σε αυτό).

 Οι ασθενείς μερικές φορές λένε, «Ζητώ συγνώμη για το κλάμα», γιατί έχουν μάθει ότι το κλάμα τους δείχνει ή τους κάνει αδύναμους. Αυτό προέρχεται από τους γονείς (ακούς μπαμπά;) και από μια κοινωνία η οποία μας λέει ότι είμαστε αδύνατοι όταν κλαίμε . Το κλάμα είναι απαραίτητο για να ξεπεραστεί η θλίψη ή μια απώλεια. Διαφορετικά, ρυθμιζόμαστε για να πάθουμε κατάθλιψη, αν καταστέλλουμε συνεχώς αυτά τα έντονα συναισθήματα (ξανακούς μπαμπά;).
Ποιός εξάλλου δεν έχει ακούσει έστω και μια φορά στη ζωή του το "οι άντρες δεν κλαίνε" ; Ποιός από εμας δεν έχει κρυφτεί για να μην τον δουν που κλαίει;

Την επόμενη φορά που κάποιος θα κλάψει μπροστά σου, μην τον καταπιέσεις, μην του ζητήσεις να σταματήσει, μην του πεις πως όλα θα πάνε καλά. Άστον να κλάψει. Άστον να ξεσπάσει. Άστον να αποβάλλει όσα τον βαραίνουν. Δεν έχει άλλο τρόπο. Βοήθησε τον να κλάψει, όπως θα τον βοηθούσες να γελάσει. Το έχει ανάγκη. Σε έχει ανάγκη. Κλάψε μαζί του. Θα σου κάνει καλό.

Το κλάμα είναι υγεία!

Να τελειώσει κι αυτό, να περάσει

Τελειώνει η εβδομάδα που απο την αρχή της, περίμενες να τελειώσει.
Δεν ήξερες το τέλος της, ήθελες να τελειώσει όμως.
Αυτό θα σου δινε χαρά ή έτσι νόμιζες τέλοσπαντων.
Έχεις άραγε σκεφτεί πόσες στιγμές χάνουμε στο βωμό του "να τελειώσει κι αυτό, να περάσει";
Λες και έχουμε το κληρονομικό χάρισμα των Τζοσουα&Μυριαμ (δεν φταίω αν δεν έβλεπες τηλεμαρκετιν και άλλα τέτοια χαριτωμένα) και ξέρουμε τι θα έρθει μετά το "να τελειώσει κι αυτό, να περάσει".
Ιδέα δεν έχουμε. Απλά ελπίζουμε. Πιστεύουμε. Θέλουμε. Θέλουμε;
Μπα, δεν θέλουμε αρκετά. Αν θέλαμε αρκετά θα εκμεταλλευόμασταν στο έπακρο το σημερα, το όσο διαρκεί και δεν θα καταλήγαμε στο "να τελειώσει κι αυτό, να περάσει".
Θαρρεις και είμαστε μικροί θεούληδες διάσπαρτοι σε γη και θάλασσα κι αποφασίζουμε ανα πάσα στιγμή το αύριο.
Τότε γιατί το χτες μας δεν είναι αυτό που ονειρευτήκαμε; Αυτό που με τόση λαχτάρα περιμέναμε;
Αν μπορείς να ορίσεις το αύριο τι πρόβλημα υπάρχει με το χτες;
Κι αν σήμερα ήξερες πως θα μοιαζει το χτες του αύριο; Τι θα αλλαζες;
Τι θα σωζες;
Τι θα χε η κιβωτός σου;
Κι αν τελικά το "να τελειώσει κι αυτό, να περάσει" όνειρο ήτανε;
http://www.youtube.com/watch?v=cCOSrspIo4k

Η πρώτη φορά είναι και η τελευταία

Έχεις σκεφτεί πόσες "πρώτες φορές" έχουμε κατά την διάρκεια της ζωής μας;
Και κάθε μία είναι η τελευταία, δεύτερη δεν έχει. Η πρώτη θα είναι για πάντα η πρώτη. Το πρώτο  παγωτό, το πρώτο παιχνίδι, το πρώτο "άριστα", το πρώτο φιλί, η πρώτη δουλειά, η πρώτη συνάντηση με τον έρωτα της ζωής μας, η πρώτη απώλεια...

Όλα ξεκίνησαν στην ανάμνηση των πρώτων γυαλιών ηλίου που είχε πάρει η αδερφή μου. Εκείνα τα στρογγυλά Armani. Εμείς που έχουμε μεγαλύτερα αδέλφια πάντα νομίζαμε πως χάναμε τις πρωτιές. Δεν μπορώ να ξεχάσω την ζήλια που με κυρίευσε όταν είδα τα γυαλιά. Ήθελα να την κλειδώσω στην αποθήκη για μια βδομάδα και να αλητεύω στον ήλιο. Φυσικά με τα γυαλιά. Να ζήσω πρώτη όλα αυτά που θα ζούσε εκείνη πρώτη. Την θαύμαζα και την ζήλευα μαζί. Που δεν είχα γεννηθεί εγώ πρώτη.

Αυτή η ζήλια ίσως είναι και ο λόγος που χάνουμε τις δικές μας (πρώτες ή όχι) στιγμές και μένουμε να παρακολουθούμε τις ζωές των άλλων. Και κάπου εκεί έρχεται και η αντιγραφή. Κοπιάρουμε τη ζωή, το ντύσιμο, το φέρσιμο, αυτού που φθονούμε και ξεκινάει η δυστυχία μας. 
Πως να σαι ευτυχής με κάτι που δεν είναι δικό σου; Πως να σαι ευτυχής αν δεν γεννάς εσύ ο ίδιος τις στιγμές σου ή δεν αφήνεσαι σε αυτές που η ζωή γέννησε για σένα.
Είπα γέννα και μου ήρθε στο μυαλό το πρώτο μωρό της οικογένειας. Ο Αλέξανδρος, ο γιος της αδερφής μου, το καμάρι μας! Τα χρόνια βλέπεις πέρασαν, από τα πρώτα γυαλιά της Χριστίνας, και έγινε για πρώτη φορά μαμά. Ευτυχώς μαζί με τα χρόνια πέρασε και η δική μου η ζήλια και έμαθα τις πρώτες φορές των άλλων να τις αγαπάω, να τις χαίρομαι, όχι να τις φθονώ και να τις αντιγράφω. 
Μέσα από την πρώτη φορά που η Χριστίνα έγινε μαμά έγινα κι εγώ πρώτη φορά θεία και μετά πρώτη φορά νονά. Και ευτυχισμένη, πολύ ευτυχισμένη!
Γιατί η ζωή είναι γεμάτη από υπέροχες (ή όχι) πρώτες φορές. Δικές μας ή των άλλων που τις μοιράζονται μαζί μας. 

10 Χρόνια σε 7 Ημέρες

Άνοιξα το χρονοντούλαπο...και γύρισα στο 2011. Όταν νόμιζα ακόμα πως μπορώ να επιλέγω. Μπορώ άραγε; Δεν είμαι σίγουρη. Θέλω όμως.


"Οι τελευταίες 7 μέρες μοιάζουν σαν μια δεκαετία. Από τα 20 στα 30, από τα 30 στα 40... ή τελικά πίσω στα 20?
Δεν αποφάσισα τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Κατάλαβα όμως πως ακόμα έχω την ευκαιρία να επιλέγω ή να απορρίπτω.

Όπως και να χει σήμερα , γνωρίζοντας τον Ζακ και μιλώντας μαζί του, αναρωτήθηκα πως είναι δυνατόν να εκτιμάμε όσα δεν έχουμε (αφού ούτε καν τα ξέρουμε) και να πετάμε αδιάφορα όσα έχουμε (είτε τα αποκτήσαμε είτε μας χαρίστηκαν).
Είναι άδικο που τις περισσότερες φορές η δυστυχία κάποιου μας δείχνει την δική μας ευτυχία.

Και μετά έπεσα πάνω στους στίχους του Ντίνου Χριστιανόπουλου: 
Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπο σας κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά, έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας, ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας, κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας, έστω και μια φορά; Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή για τους απεγνωσμένους; 

Τελικά πιο δυστυχής είναι ο απεγνωσμένος ή αυτός που προσποιείται τον απεγνωσμένο;"
 B. 

 ( Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011)


 Will you give me your hand, And the world it can see, That we can be free, In peace and harmony?

Και ξαφνικά ένα μεγάλο μπαμ! Ένας θόρυβος που χεις ακούσει μόνο εσύ. Μόνο εσένα τρόμαξε. Μόνο εσύ βλέπεις τα χιλιάδες σπασμένα γυαλιά της καθημερινότητας στα πόδια σου. Μόνο εσύ βλέπεις το απέραντο που απλώνεται μπροστά σου. Και τώρα; Ποιος τόλμησε να καταστρέψει την φυλακή σου; Και που να πας; Σαμπως ξέρεις που να πας; Ξεκινάς να περπατάς. Κι αν ο ρυθμός του βηματισμού σου είναι λάθος;






Μια μελωδία ακούγεται στο βάθος...

 

Ευτυχώς είναι αργό το κομμάτι, σαν τα βήματά σου. Αργό αλλά σταθερό. Ένα βήμα τη φορά. Έτσι δεν σε έπεισαν πως πρέπει να είναι;  Κι αν θες να τρέξεις όπως παλιά που μάτωνες τα γόνατά σου; Θυμάσαι πως ήταν; Πόναγες μα ήταν τόσο όμορφα. Μείναν οι πληγές να σου θυμίζουν όλα αυτά τα "κατοστάρια" που κατάφερες.
Στη θυμησή τους αρχίζεις να τρέχεις με όλη σου τη δύναμη, όλη σου τη ψυχή. Στα 10 μέτρα έχεις λαχανιάσει. Σταματάς. Γαμώτο!
Τωρα δεν μπορείς ούτε να περπατήσεις. Μένεις εκεί να χαζεύεις το απέραντο που δεν θα χεις, επειδή προσπάθησες περισσότερο από όσο μπορούσες.

Μια απόφαση είναι. Ξεκουράζεσαι και σηκώνεσαι. Δεν περπατάς ούτε αργά ούτε γρήγορα. Δεν σε πάνε τα πόδια, η καρδιά σε πάει. Αυτή ξέρει!

Κι αν δεν άκουσες μόνο εσύ το μπαμ;

Walk On ...

Πέρασαν κι όλας 356 ημέρες. Απομένουν 9, για να έρθουμε πάλι στην εκκλησία πρωί πρωί, να βλέπουμε μια φωτογραφία σου εκεί μπροστά στο τραπεζάκι, και ακόμα να μην το πιστεύουμε. Ένας χρόνος σήμερα απο την τελευταία μέρα που μιλήσαμε. Μα που είσαι ρε φίλε; Χάθηκες πάλι και θα θυμώσω κι άντε να με κάνεις καλά.

Σαν χτες μου φαίνεται που πήρε τηλέφωνο ο Σκοκις... δεν το κλείναμε, δεν μιλάγαμε, μόνο κλαίγαμε. Λες και όσο πιο πολύ νερό βγάζαμε από τα μάτια θα σε γυρνούσαμε πίσω. 
Περπατούσα εκείνο το βράδυ πνιγμένη στις ενοχές... "Κι αν δεν προσευχήθηκα όσο έπρεπε, όσο μου χε ζητήσει;", "Κι αν , κι αν,  κι αν... ". 
Δε ξέρω τι σημαίνει " ο χρόνος είναι γιατρός", δε πα να ναι και υδραυλικός. Αν γιατρειά σημαίνει λησμονιά, δεν έχουμε καμία διάθεση να γιατρευτούμε. Κανείς μας. Ακους;
Όσα μου χεις πει τα κάνω να ξέρεις. Άργησα μα τα κάνω! 
Και όταν έρθει το καλοκαίρι με το καλό,  σχεδιάζω να πάω στην Ικαρία σου. Και το ξέρω πως θα την αγαπήσω! Να με περιμένεις φίλε, ναι;

~ Walk on, walk on
What you got they can't deny it
Can't sell it or buy it
Walk on, walk on
Stay safe tonight ~